دیروز روز جهانی کارگر بود.وقتی رسانه های جهانی رو رصد کردم دیدم کارگران حاضر در راهپیماییهای خارج از کشور در شعار های خود می گفتند:
((کارگران ایران باید آزاد باشند))
البته این ترجمه شعار آنها است. دولت فخیمه جمهوری اسلامی اجازه تجمع و راهپیمایی به کارگران ایران نداد.شاید تنها به این دلیل که کارگران مرفه!! ایران:
امنیت شغلی که دارند؛
حقوقشون از سطح تورم که بالاتره؛
مشکل مسکن که ندارند؛
آینده شون تامینه؛
بیمه شون توپه؛
سطح فقر رو دوپله یکی رد کردن و اصلا با چنین واژه ای بیگانه اند؛
دوشغله و جند شغله هم که نیستن؛
خود سوزی هم که تو این قشر اصلا دیده نمیشه؛
آزادی بیان هم که فرت و فرت دارن؛
مثل آب خوردن با مسئولان عالیرتبه دیدار رو در رو دارن و خدای نکرده دردی تو دلاشون قلمبه نشده؛
تفریحات سالم سالانه شون هم جور جوره؛
از احترام ملی هم که برخوردارن؛
.
.
.
خلاصه آقایون باارزیابی تمامی این مطالب و خیلی چیزهای دیگه که به عقل ناقص این حقیر خطور نمیکنه به این نتیجه رسیدن که چه کاریه کارگراهای زحمتکش بریزن تو خیابونا و طلب حق کنن.
از قدیم گفتن:
صلاح مملکت خویش خسروان دانند
حدود خط فقر را کارگران دانند...
روز جهانی کارگر گرامی باد
در غربتی غبار گرفته تر از سراب
اندر میان رنگهای پریشان تر از حباب
بیتی شدم اسیر خیالات قطره ها
بی قافیه؛
بی وزن واعتبار....!
....
مرگ آغاز عشق عالی بود
گاهی رنگ گلهای قالی بود
قصه ناتمام مادر بود
چهچه بلبل خیالی بود
مرگ سوت پایان بازی بود
یک نگاه نفس گیر رویایی
در میان شب بهاری بود...!
عاشق تر از آنم که با طوفان سختیها
از پا در آیم ای گل شیدا
عاشق تر از آن باش که گردابی
در خود کشاند قلب نازت را
نوروز مبارک